Als je één woord kon verwijderen uit het algemene vocabulaire, welk woord zou dat dan zijn? Waarom?
Bro, bro, bro…
Bro, bro, bro…
Ik weet niet eens of het officieel in de Dikke Van Dale staat, maar van één woord kan ik tegenwoordig helemaal gek worden: bro.
Bro dit, bro dat, bro zus.
“Hey bro, moet je zien bro.”
“Wat bro?”
“Ja maar bro…”
Serieus. In één zin weten ze met gemak achttien keer het woord bro te proppen. Je zou bijna denken dat je naar een gesprek tussen twee kapotte navigatiesystemen zit te luisteren.
“Hey bro, bro, jij bro soms bro toch bro en dan die bro, je weet wel bro, toch bro? En daarna bro was het bro zo bro en toen zei die bro: bro, ik bro moest bro lachen bro. Echt bro, het was bro te gek bro, toch bro? Je weet bro wel bro.”
En jij staat erbij alsof je zojuist met een aardappel een gesprek hebt gevoerd en denkt:
Hoe vaak kun je in vredesnaam het woord ‘bro’ zeggen voordat je tong ervan in de knoop raakt?
Bro is overal
Het is niet normaal hoe vaak dat woord tegenwoordig wordt gebruikt.
En het mooiste is nog: ze zeggen het inmiddels ook gewoon tegen míj.
Pardon?
Ik ben gewoon een volwassen mens. Ik heb een naam. Je mag me bij mijn naam noemen. Sterker nog: ik heb jarenlang geoefend om mijn naam goed uit te spreken.
Maar nee hoor.
Blijkbaar ben ik tegenwoordig ook gewoon bro.
En daar begin ik me dus iets bij af te vragen.
Wanneer is dit eigenlijk gebeurd?
Wanneer hebben we met z’n allen besloten dat bro voortaan een soort universeel aanspreekwoord zou worden?
Want vroeger was je een vriend. Een maat. Een gozer. Een kerel. Een vriendje misschien, afhankelijk van de context.
Maar tegenwoordig ben je gewoon bro.
Je kunt iemand amper aanspreken zonder dat er een bro achteraan komt.
“Bro, waar woon je?”
“Bro, heb je dat gezien?”
“Bro, wat doe je?”
“Bro, serieus?”
“Bro…”
Ja, ik hoor je.
Maar ik bén niet je bro.
Van zelfstandig naamwoord naar complete levensstijl
Het fascinerende is dat bro inmiddels niet eens meer gewoon een woord is.
Het is een grammaticaal Zwitsers zakmes geworden.
Het kan blijkbaar alles zijn.
Een aanspreekvorm:
“Bro, kom eens.”
Een reactie:
“Bro…”
Een uitroep:
“Bro!”
Een vraag:
“Bro?”
Een bevestiging:
“Bro.”
Een teken van ongeloof:
“BRO?!”
Een overgang tussen twee zinnen:
“Ja bro, en toen…”
Een pauze wanneer iemand even niet weet wat hij moet zeggen:
“Ja, bro…”
En volgens mij is bro inmiddels zelfs een emotie.
Blijdschap? Bro.
Verbazing? Bro.
Verdriet? Bro.
Irritatie? Bro.
Verwarring? Bro.
Een existentiële crisis om drie uur ’s nachts?
“Bro…”
Het woord heeft zich dusdanig ontwikkeld dat ik me afvraag of we over een paar jaar überhaupt nog andere woorden nodig hebben.
“Bro.”
“Bro?”
“Bro.”
En iedereen begrijpt elkaar.
Misschien is dát wel de toekomst.
Maar waarom zeggen ze het eigenlijk zo vaak?
En daar wordt het voor mij interessant.
Want waar komt die enorme populariteit van bro eigenlijk vandaan?
Het Engelse bro is natuurlijk een afkorting van brother, oftewel broer. In het Engels werd het al langer gebruikt als informele aanspreekvorm voor een vriend, maat of iemand met wie je een soort kameraadschap voelt.
Via internet, sociale media, gaming, YouTube, TikTok en allerlei Engelstalige content is het woord vervolgens steeds verder onze dagelijkse taal binnengedrongen.
Bro! – Bro? – Broooo
En laten we eerlijk zijn: jongeren nemen woorden razendsnel van elkaar over.
Eén iemand zegt bro.
Een ander vindt dat blijkbaar leuk klinken.
Die neemt het over.
Vervolgens zegt iedereen het.
En voordat je het weet, zit je op een verjaardag tegenover iemand die in drie minuten tijd meer bro’s heeft uitgesproken dan dat jij in je hele leven hebt gehoord.
Maar het bijzondere is dat het woord inmiddels allang niet meer alleen door jongeren wordt gebruikt.
Het is doorgedrongen tot allerlei leeftijden.
En daar begint het voor mij toch een beetje interessant te worden.
Want waarom blijft zo’n woord hangen?
Taal is besmettelijk
Misschien is bro wel gewoon het zoveelste bewijs dat taal voortdurend verandert.
Woorden komen erbij. Woorden verdwijnen. Uitdrukkingen veranderen. Jongeren verzinnen nieuwe termen en oudere generaties kijken vervolgens met een mengeling van verbazing en lichte paniek toe.
Dat is op zichzelf niets nieuws.
Elke generatie heeft haar eigen woorden.
Alleen lijkt het bij bro alsof iemand de volumeknop volledig heeft opengedraaid.
En misschien zit daar ook precies de kracht van het woord.
Bro is kort. Makkelijk. Informeel. Het creëert onmiddellijk een bepaalde sfeer van kameraadschap.
Je hoeft iemand niet persoonlijk goed te kennen om hem bro te noemen.
Sterker nog: misschien is dát juist het hele punt.
Je zegt eigenlijk:
“Je bent één van ons.”
En dat is natuurlijk best slim.
Alleen wordt het een beetje lastig wanneer je diezelfde term vervolgens gebruikt tegen iemand die helemaal niet het gevoel heeft onderdeel te zijn van jouw bro-collectief.
Zoals ik.
Want wanneer ben ík precies bro geworden?
Dat is misschien nog wel mijn grootste probleem.
Niet eens het woord zelf.
Maar het feit dat ik blijkbaar zonder enige inspraak ben opgenomen in de wereldwijde bro-gemeenschap.
Niemand heeft het me gevraagd.
Er was geen formulier.
Geen introductie.
Geen officiële bevestiging.
Geen brief van het Ministerie van Bro-zaken.
Niks.
Ik stond op een dag gewoon op en bleek ineens bro te zijn.
Bro, kun je even helpen?
Nee.
Ik kan niet even helpen, BRO.
Ik probeer eerst nog te verwerken dat je mij net bro hebt genoemd.
Was er een vergadering?
En dus blijf ik met één belangrijke vraag zitten.
Wanneer is dit precies gebeurd?
Was er een geheime vergadering?
Zaten daar honderd jongeren in een zaaltje?
“Oké jongens, vanaf vandaag noemen we elkaar allemaal bro.”
“Maar waarom?”
“Bro.”
“Oh ja. Logisch.”
En vervolgens werd er unaniem gestemd.
Bro werd de nieuwe standaard.
Ik wil gewoon weten wie er bij die vergadering zat.
Wie heeft dit besloten?
Wie heeft het voorstel ingediend?
En vooral: wie heeft er tegen gestemd?
Want ik had daar graag bij willen zijn.
Misschien had ik mijn hand opgestoken.
“Voorzitter, ik heb bezwaar.”
“Bro, ga zitten.”
“Maar—”
“Bro.”
“…”
“Bro.”
En daar zit je dan.
Overruled door één woord.
Dus ja: ik wil het weten
Misschien stel ik me aan.
Misschien is het gewoon taal.
Misschien is bro over vijf jaar alweer verdwenen en gebruikt iedereen tegen die tijd een compleet ander woord waar ik me vervolgens mateloos aan ga ergeren.
Maar ik wil het oprecht begrijpen.
Waarom is bro zo enorm populair geworden?
Waarom gebruiken mensen het soms tientallen keren in één gesprek?
Waarom wordt het tegen vrijwel iedereen gezegd?
En vooral:
Wanneer is iedereen hier precies mee begonnen?
Als iemand het weet, let me know.
Want ik wil het begrijpen.
Ik wil weten waarom bro tegenwoordig blijkbaar een zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord, tussenwerpsel, komma én volledige gesprekspartner kan zijn.
En mocht je nu denken:
“Bro, waar maak je je druk om?”
Dan heb ik maar één ding te zeggen:
Precies dát bedoel ik.
Adios, adio bro storyofmybrolife die bro ook bro als broandwife
Geef een reactie