Wat een spelletje wel niet met je kan doen!

Hoe een spelletje je helemaal gek maakt en de win drang de overhand neemt.

The winner takes it all. The losers standing small.

.

Ken je dat gevoel dat je een spelletje speelt en denkt: ik wil gewoon even gezellig meedoen?
Nou… ik niet.

Ik wil winnen. Niet een beetje winnen. Niet “ah jammer schat, jij was beter.” Nee. Ik wil zó hard winnen dat je jezelf gaat afvragen of ik vroeger ben opgegroeid in een topsportprogramma zonder liefde.

Een beetje gezonde competitie is prima natuurlijk. Maar dan heb je mij.
Als ik een spelletje speel met mijn vriend verander ik in een soort mix tussen een detective, coach, strateeg en een licht gestoorde realityshowkandidaat.

Vals spelen? Misschien.
Bedrog? Kan gebeuren.
Pootje haken? Alleen als het nodig is.
Boos worden? Absoluut.

ALS. IK. MAAR. WIN.

En het erge is… ik bereid me ook gewoon voor alsof het de Olympische Spelen zijn.

Mijn vriend zei een keer:
“Misschien moeten we eens gaan badmintonnen.”

Leuk idee toch? NORMALE mensen denken dan: gezellig een shuttle overslaan.
Ik? Ik schreef me serieus in voor een badmintoncursus. EEN JAAR LANG.

Een jaar.
Om vervolgens zogenaamd “voor het eerst” met hem te spelen en ineens alsof ik auditie deed voor het nationale team over die baan te vliegen.

“Goh Claudia wat ben jij ineens goed.”
Ja gek hè? HEEL RAAR.

En 30 Seconds?
Ik heb serieus kaartjes uit mijn hoofd geleerd.
Niet een paar. Nee. Bijna allemaal.
Dus dan zit ik daar alsof ik een of andere menselijke encyclopedie ben.

“Bekende zanger… hoed… Michael…”
“MICHAEL JACKSON.”
Binnen 0,2 seconden.

Mijn vriend helemaal verbaasd.
En ik daar trots alsof ik zojuist een Nobelprijs heb gewonnen terwijl ik gewoon CHEATCODE gedrag vertoon.

Het dieptepunt? Karten.

Wij zouden “voor de lol” gaan karten.
Maar ik dacht dus: nee nee nee… wij gaan niet voor de lol. WIJ GAAN VOOR OORLOG.

Dus wat deed ik?
Ik ging alvast karten zonder dat hij het wist. Gewoon oefenen. Rondjes rijden. Strategie bepalen. Bochten perfectioneren.

En toen gingen we samen.

Ik reed hem voorbij met twee vingers in m’n neus alsof ik Max Verstappen persoonlijk was.
En ondertussen nog nonchalant doen ook.

“Oh wow… blijkbaar kan ik dit gewoon heel goed.”

Ja Claudia. Heel natuurlijk inderdaad. Niemand verdenkt je.

Maar eerlijk… waar komt dit vandaan?

Vroeger had ik dit ook al. Alleen toen was ik wat minder subtiel.
Als ik verloor met Ganzenbord gooide ik gewoon het hele bord door de kamer.

Niet eens overdreven hard verliezen hè.
Gewoon één verkeerde dobbelsteen en ineens vloog oma’s pion richting televisie.

Daarna werd ik rustiger. Tenminste… dat dacht ik.

Tot ik een relatie kreeg en ontdekte dat ik blijkbaar een complete innerlijke gladiator in mij heb wonen.

Want zodra wij een spelletje spelen verandert er iets in mijn hoofd.

Dan hoor ik geen vragen meer bij Triviant.
Ik hoor strijdmuziek.

Ik zie geen potje Uno.
Ik zie een psychologische test van karakter, doorzettingsvermogen en dominantie.

En het ergste?
Ik ben soms gewoon bang van mezelf.

Want waarom zit ik fanatiek te googelen “hoe win je strategisch met Mens Erger Je Niet” alsof mijn leven ervan afhangt?

Waarom voel ik oprechte woede als hij zegt:
“Rustig schat, het is maar een spelletje.”

MAAR DAT IS HET DUS NIET.

Het gaat inmiddels niet meer om het spel.
Het gaat om eer. Respect. Overleving.

En toch… ergens vind ik het ook hilarisch.

Want diep van binnen weet ik natuurlijk dat ik compleet gestoord ben.

Maar luister… als we ooit samen een spelletje spelen…
neem gewoon alvast een helm mee.

Je weet maar nooit.

PS: Mocht iemand zich afvragen waarom mijn vriend soms voorzichtig kijkt als ik zeg “zullen we een spelletje doen?”… nou. DIT DUS.

— Claudia,
professioneel verliezer-hater en fulltime undercover trainingskampioen.

Ps.2 Hij wint namelijk altijd en doet daar dan express arrogant over dus vandaar dat ik zo fanatiek ben 😉

Ps 3 ik kan ook normaal een spelletje spelen hoor