(want blijkbaar denk ik dat ik 100 word)
Soms heb ik rare ideeën.
Zoals een brief schrijven aan mijn 100-jarige zelf. Niet omdat ik denk dat ik filosofisch ben. Maar omdat ik gewoon een paar dingen wil weten.
Bijvoorbeeld:
komen mijn kinderen nog langs… of laten ze me ergens in een hoekje zitten met een kopje thee?
Je weet het nooit.
Lieve ik,
Wow. Wow wow wow.
100 jaar.
Dat heb je toch maar even geflikt, dame.
Oké even serieus… hoe ben je 100 geworden
Serieus. Wie had dat gedacht?
Ik niet.
Jij?
Nee jij waarschijnlijk ook niet hè.
Ik zit hier namelijk nog maar op de helft.
Ja echt. Halverwege.
50 jaar oud.
Dat betekent dus dat ik theoretisch gezien nog 50 jaar plezier te gaan heb.
Ik weet niet of ik dat motiverend of lichtelijk vermoeiend moet vinden.
Maar goed.
Een gratis tip van je jongere ik
Even een tip hoor.
Als je 100 wordt moet je de burgemeester uitnodigen op je feestje.
Die komt namelijk langs bij mensen die 100 worden.
Gratis en voor niks.
Dus:
- Taart
- Slingers
- Burgemeester
Ik bedoel… als je het dan toch doet, doe het dan goed.
Graag gedaan.
Ik heb tenslotte 100 jaar gewacht.
Hoe is het daar in de toekomst?
Ik ben echt mega nieuwsgierig.
Hoe is het daar?
Hebben we het een beetje goed gedaan?Hebben we een leuk leven gehad? Hebben we nog een beetje gelachen?
Je mag het me natuurlijk niet vertellen.
Want stel dat je zegt: “ Claudia, doe dit vooral niet.”
Dan ga ik het natuurlijk veranderen.
En dan word je misschien helemaal geen 100.
En dan…
…ontvang je deze brief dus nooit.
Dat zou ook weer zonde zijn.
Belangrijke vraag: komen de kinderen nog langs?
Ik heb wel een paar dingen die ik graag wil weten.
Bijvoorbeeld:
Leven de kids nog?
Komen ze nog langs?
Of laten ze je daar gewoon zitten tot je omvalt?
Ik zal ze anders nu alvast even streng toespreken.
Voor de zekerheid.
Want als ik straks de enige ben die nog over is…dat zou ik echt een beetje sneu vinden.
Het grote pensioenmysterie
Nog iets waar ik nieuwsgierig naar ben.
Hoe oud zijn we als we met pensioen gaan?
Ik ben daar namelijk nu al lichtelijk gestrest over.
Maar ook dat mag je natuurlijk niet verklappen.
Waarschijnlijk omdat de regels tegen die tijd alweer 37 keer veranderd zijn.
Dus laat maar.
Ik kom er vanzelf wel achter.
Hebben we nog avonturen beleefd?
Dit wil ik eigenlijk het allerliefst weten.
Hebben we nog mooie dingen gedaan?
Reizen? Gekke plannen? Spontane avonturen?
Of ben ik op een gegeven moment iemand geworden die alleen nog zegt:
“Doe maar gewoon hoor.”
Dat hoop ik dus echt niet.
Als ik mezelf een beetje ken… komt dat wel goed.
Als ik straks 100 ben…
Dan hoop ik eigenlijk maar één ding.
Dat ik terugkijk op een leven met:
- Heel veel liefde
- Heel veel gezelligheid
- Heel veel lachen
- En af en toe een beetje chaos
En dat er nog steeds mensen zijn die zeggen:
“Die Claudia… die maakt er altijd wel wat van.”
En nu eerlijk… kan je nog dansen?
Maar goed.
Ik ga je niet langer ophouden.
Je moet namelijk je 100-jarige verjaardagsfeest vieren.
Met je matties.
En ik hoop echt dat je nog een leuk dansje kan doen.
Misschien zelfs met een knappe man.
Je weet het nooit.
Geniet. Leef. Feest.
Ik ga ondertussen mijn best doen om 100 te worden.
En om te zorgen dat jij straks kunt zeggen:
“Dat hebben we toch mooi geflikt.”
Liefs,
je jongere ik uit het verleden ❤️
PS
Mocht ik die 100 jaar halen dan wil ik wel even iets duidelijk maken.
1 Er moet taart zijn. Veel taart.
2 De burgemeester moet komen. Anders ga ik klagen.
3 Mijn kinderen moeten verplicht langskomen. Dat staat nu alvast zwart op wit.
4 En als ik nog kan dansen…
…dan wil ik dat iemand een knappe man regelt.
Ik heb tenslotte 100 jaar gewacht.
Adios, adio storyofmylife die probeert om 100 jaar te woeden als momandwife.
En nu ben ik eigenlijk wel benieuwd…
Als jij een brief zou schrijven aan je 100-jarige zelf,
wat zou je dan vragen?
Of misschien nog belangrijker:
Wat hoop je dat die versie van jou kan zeggen over je leven?
Laat het me weten in de reacties. Misschien lees ik jouw brief ook wel… als ik 100 ben. 😉
Story of mylife as mom and wife 
Plaats een reactie