Chaos en confessie#1

Misschien is dit geen chaos. Misschien is dit gewoon mijn leven. En vanaf nu deel ik het.

Ik ben niet lui, ik ben gewoon moe

Hier is die dan! De eerste echte Chaos en Confessie. Herken jij jezelf erin of denk je dit ook wel eens of heb jij hier ook last van en ben je ook zo moe? Lees mijn eerste chaos en confessie!

Ik ben niet lui….

Ik ben niet lui.

Ik ben gewoon moe.

Niet “ik heb slecht geslapen”-moe.

Maar “ik heb al tien jaar geen pauze gehad”-moe.

De soort moe die niet weggaat met koffie.

Of met een nacht doorslapen.

Of met het advies: “Je moet gewoon wat meer tijd voor jezelf nemen.”

Ja. Tuurlijk.

Ik plan dat wel ergens tussen de was, de schoolapps, het werk, de boodschappen, de afspraken, de emoties van iedereen en het feit dat ik blijkbaar ook nog een mens ben.

Moe zijn als moeder is anders

Vroeger dacht ik dat moe zijn betekende dat je naar bed moest.

Nu weet ik: moe zijn betekent dat je hoofd nooit uit staat.

Zelfs als ik zit, sta ik aan.

Zelfs als ik lig, denk ik.

Hebben de kinderen alles?

Heb ik die mail gestuurd?

Moet ik nog iets regelen?

Waarom heb ik dat gesprek zo gevoerd?

Wat eten we morgen?

Waarom is er altijd was?

Wie heeft ooit besloten dat sokken verdwijnen?

Mijn lichaam zit op de bank.

Mijn hoofd rent een marathon.

De lijst die nooit stopt

Ik heb een mentale to-do lijst die nooit eindigt.

Was draaien Was ophangen Was vergeten Was opnieuw wassen omdat hij muf ruikt Boodschappen Werk Schoolapps lezen Schoolapps begrijpen Schoolapps negeren Schuldgevoel krijgen omdat ik ze negeer

En ergens daar tussenin staat ook nog:

👉 “Goed voor jezelf zorgen.”

Ik weet niet wie die heeft toegevoegd,

maar ik vermoed iemand zonder kinderen.

Het schuldgevoel als je rust neemt

Het gekke is:

als ik eindelijk zit, voel ik me schuldig.

Ik denk dan niet:

“Wat fijn dat ik even rust.”

Nee.

Ik denk:

“Had ik niet iets nuttigs moeten doen?”

“Waarom zit ik?”

“Andere moeders doen vast meer.”

“Mijn huis is een chaos.”

“Mijn leven is een chaos.”

Dus scroll ik op Instagram.

Waar moeders bestaan die blijkbaar altijd energie hebben,

hun huis ruikt naar wasverzachter

en hun kinderen nooit kruimels achterlaten.

Ik kijk naar dat perfecte plaatje

en voel me nóg moeier.

Het verschil tussen lui en leeg

Ik ben niet lui.

Ik ben leeg.

Leeg van altijd maar doorgaan.

Leeg van sterk zijn.

Leeg van regelen.

Leeg van nadenken voor iedereen.

Niemand ziet dat.

Want ik functioneer.

Ik sta op.

Ik doe wat ik moet doen.

Ik lach.

Ik regel.

Ik zorg.

En ondertussen denk ik soms:

Wanneer is het mijn beurt?

De waarheid die niemand hardop zegt

Moeder zijn is prachtig.

Maar het is ook uitputtend.

Vrouw zijn is mooi.

Maar het is ook zwaar.

Sterk zijn wordt verwacht.

Altijd.

Maar niemand vraagt:

“Ben je misschien gewoon moe van altijd sterk zijn?”

En misschien…

Misschien ben ik niet lui.

Misschien ben ik gewoon een vrouw

die te lang geen pauze heeft gehad.

Misschien hoef ik mezelf niet harder te pushen.

Misschien moet ik mezelf eindelijk eens geloven.

Want moe zijn is geen zwakte.

Het is een signaal.

En vandaag luister ik er even naar.

Al is het maar vijf minuten.

Met koffie.

In stilte.

Tot iemand roept:

“Mammmm!”

En daar ga ik weer.

Adios, adio storyofmylife met de eerste chaos en confessies als momandwife