Een bekende uit het verleden deel 1

Onlangs had ik geschreven over een verhaal verzinnen met story cubes. Die gaat nu beginnen.

Zie/:https://storyofmylifemomandwife.com/2025/03/24/eigen-verhaal-schrijven/

Hier het eerste deel van het verhaal wat ik geschreven heb.

Een bekende uit het verleden.

Tweede rijles

Joris klemde zijn handen om het stuur. Zijn tweede rijles. Eindelijk. Het kon hem niet snel genoeg gaan—dat rijbewijs móést en zou hij halen. Al sinds hij klein was, droomde hij ervan om achter het stuur te zitten. Hij had urenlang met zijn vader naar autoraces gekeken en gefantaseerd over een leven als autocoureur. Nu was het eindelijk zover. Hij had jaren gespaard en kon zijn lessen zelf betalen.

Maar zijn vader was er niet meer.

Drie jaar geleden had hij afscheid moeten nemen. Een slopende ziekte had hem langzaam meegenomen, en Joris had het van dichtbij moeten aanzien. Terwijl zijn vrienden lol maakten, zat hij aan het bed van zijn vader. Hij had hem verzorgd, geholpen, gewacht. En uiteindelijk had hij hem verloren. Zijn jeugd was niet zoals die van anderen geweest.

Zijn moeder had hij nooit gekend. Volgens zijn vader was ze weggegaan toen Joris drie was. Zonder waarschuwing, zonder uitleg. Gewoon verdwenen. Er was geen enkele foto van haar in huis. Hij wist niet hoe ze eruitzag, hoe haar stem klonk, of ze naar bloemen rook of naar sigaretten. Ze bestond alleen in verhalen.

Toen zijn vader overleed, ving zijn oma hem op. Omi, zoals hij haar altijd noemde. Ze had haar best gedaan om hem een thuis te geven, om hem gelukkig te maken. Maar er was één ding waar ze nooit over sprak: zijn moeder. Als hij haar naam noemde, veranderde er iets in Omi’s blik. Niet boosheid, niet haat—eerder een diep, ongrijpbaar verdriet.

Wat hij over zijn moeder wist, kwam uit flarden van gesprekken. Volgens Omi was ze een lieve, warme vrouw die smoorverliefd was op zijn vader. Haar zwangerschap had haar dolgelukkig gemaakt. Joris was méér dan welkom. Maar toen hij drie was, verdween ze. Die dag kwam ze gewoon niet meer thuis. In plaats daarvan lag er een brief op tafel.

Ze schreef dat ze weg moest. Dat niemand haar moest zoeken. Dat het niet aan Joris’ vader lag. Dat hij voor Joris moest zorgen en ervoor moest zorgen dat hij niets tekortkwam.

Dat was het. Geen uitleg. Geen reden.

Joris voelde hoe zijn knokkels wit werden terwijl hij het stuur steviger vastgreep. Zijn kaken spanden zich aan. Wat voor moeder laat haar kind zomaar achter? Hoe kon Omi haar daar niet om haten?

“Hier linksaf,” klonk de stem van de rijinstructeur, ergens in de verte. “Bij de stoplichten naar rechts, daarna gaan we straatje keren.”

Joris knipperde met zijn ogen. Hij had zich zo diep in zijn gedachten laten meeslepen dat hij even was vergeten waar hij was. Hij schudde zijn hoofd en mompelde tegen zichzelf: “Even bij de les blijven, vriend.”

Hij dwong zichzelf om op te letten. De instructeur gaf nog meer aanwijzingen, en Joris volgde ze nauwkeurig op. Zijn moeder verdween naar de achtergrond.

Tegen de tijd dat hij na zijn rijles thuis werd afgezet, was hij alweer vergeten dat hij überhaupt aan haar had gedacht.

Adios, adio storyofmylife die een verhaal schrijft als momandwife

Word vervolgt

Pagina’s: 1 2