Aaahggg %#**@&€);

“3 dingen waar ik me kapot aan erger (en ja, ik heb er eigenlijk 199)”

Noem de drie belangrijkste dingen waaraan je je ergert.

De 3 dingen waar ik me het allermeest aan erger (en geloof me… de lijst is langer 😅)

Je kent het vast: er zijn mensen die altijd rustig blijven, zen, boeddha-niveau, niks raakt ze. En dan heb je mensen zoals ik.

Ik kan me namelijk aan ongeveer 199 dingen ergeren, maar na rustig nadenken (en drie keer diep ademhalen) heb ik mijn lijst teruggebracht tot de top 3.

Drie dingen die ik altijd, en dan bedoel ik altijd, irritant blijf vinden.

We noemen ze vanaf nu mijn ergernissen-erfenissen, want eerlijk: deze verdwijnen nooit meer.

1️⃣ Mensen die voordringen — serieus, WAAROM?

Ik snap dit dus niet. We staan allemaal netjes in de rij.

En ineens — floep — staat er iemand voor je alsof ze VIP zijn bij de Efteling, maar dan zonder bandje, recht of logisch argument.

Je ziet toch die rij?

Of ben je zo kippig dat je denkt dat we daar voor de sier staan?

Ik vraag altijd wie de laatste is.

Ik wacht op mijn beurt.

Ik ben opgevoed door ouders die vinden dat je respect en geduld toont.

Maar sommige mensen lijken te denken dat “oh ja, maar ik heb haast” een geldig excuus is.

⚠️ Spoiler: dat is het niet.

En ja, ik zeg er wat van.

Vragend, vriendelijk — maar als het moet, met een toon waarvan zelfs een scheepshoorn denkt: rustig aan hoor.

Wat ik dan vooral interessant vind: er zijn mensen die er niks van zeggen.

Die laten het gebeuren.

Die slikken het onrecht, tijdverlies én frustratie alsof het een gratis proefmonster bij de drogist is.

Als jij zo iemand bent: leg me alsjeblieft uit waarom.

Ik ben oprecht benieuwd.

2️⃣ Fietsers die zomaar oversteken — de stuntmannen die er nooit om gevraagd zijn

Dan heb je ze…

De fietshelden.

De “ik ben onsterfelijk dus regels gelden niet voor mij” brigade.

Ze schieten uit een straat, steken over zonder te kijken en verwachten dat auto’s wel stoppen.

Ja natuurlijk, want automobilisten zitten er voor hun plezier, met een latente wens iemand bijna aan te rijden.

Iedereen schrikt.

Iedereen remt.

En als iemand achter je even zit te dromen is het bam! file domino en chaos.

Maar nee hoor — de fietser fietst verder, vaak volledig in de overtuiging:

“Ja maar zij zien mij wel.”

Lieverd, we zien je wel… maar misschien niet op tijd.

En de grap?

Als automobilist ben jij bijna altijd degene die fout is.

Dus één zo’n blinde oversteek kan niet alleen botten, bumpers en zenuwen slopen…

het kan levens verwoesten.

Denk na.

Kijk.

En steek alleen over als je zeker weet dat iedereen stopt.

Niet omdat je ervan uitgaat dat we een zesde zintuig hebben.

3️⃣ De zap-kampioen met de afstandsbediening

Dan de laatste.

Een klassieker.

De thuis-irritatie-Olympiër.

Je kent ze:

Ze pakken de afstandsbediening en beginnen te zappen.

Prima, oriëntatiefase, even checken wat er op tv is — logisch.

Maar dan gaat het mis.

Want na die eerste kennismaking blijven ze zappen.

Niet één keer.

Niet twee keer.

Maar alsof ze een tv-marathon doen waarbij het doel is: kijken naar alles, maar eigenlijk kijken naar niets.

Ik zit dan een film te volgen, neem één slok drinken, kijk terug en denk:

“Was dit altijd al een misdaadserie of zijn we onderweg van genre gewisseld?”

Plotseling ben ik vijf films, twee series, een voetbalwedstrijd, een kookprogramma én een spelshow verder.

Waarom?

Omdat iemand niet kan kiezen.

Zeg het dan gewoon:

“Ik wil alles en ik wil niets.”

Maar laat de afstandsbediening dan alsjeblieft met rust.

Mijn hersenen kunnen geen Netflix-Speeddate-Mode aan.

Conclusie

Dit zijn dus mijn top 3 ergernissen.

Ze veranderen misschien ooit — maar ik vermoed dat ze voor altijd mijn innerlijke triggers blijven.

Dus nu ben ik oprecht benieuwd:

👉 Wat zijn jouw irritatie-erfenissen?

Heb jij er ook drie…

of ben jij net zoals ik stiekem in bezit van een lijst met 199+ extra opties?

Laat het me weten — misschien maken we er samen een boek van. 😅

Adios. Adio storyofmylife die zich groen en geel ergert als momandwife