Levensvragen – Geen ja, geen nee – meer een ‘njaee…’

Is er een bepaald moment in je leven geweest dat je over zou willen doen?

Soms denk ik na over grote levensvragen. Niet zoals “wat eten we vanavond?”, maar van die filosofische dingen als: “Zou ik een moment uit mijn leven opnieuw willen doen?”

Mijn eerste reactie: JA! Zonder twijfel. Geef me de tijdmachine, ik neem snacks mee.

Maar… dan begint mijn brein ineens wél te werken (gebeurt niet vaak, even trots op mezelf). Want stel dat ik dat moment opnieuw zou doen – dan zouden alle momenten daarna misschien ook anders zijn gelopen. En daar zitten dingen tussen waar ik stiekem toch wel blij mee ben. Zelfs al ben ik af en toe een emotionele tornado in een joggingbroek.

Dus als ik langer nadenk, denk ik: NEE. Want dan was ik misschien niet wie ik nu ben. En oké, wie ik nu ben is soms chaotisch, onhandig en lichtelijk dramatisch – maar hé, ik ben in ieder geval consequent dramatisch.

Ik geloof dat alles met een reden gebeurt. Al is die reden soms alleen maar: “je moet blijkbaar nóg een keer op je bek gaan voordat je het snapt.” Blijkbaar ben ik dus hardleers. Verrassing voor niemand. 🤣

Dus, wil ik een moment uit mijn leven overdoen?

Uhm… ja, als ik niet hoef na te denken.

Maar nee, als ik wel nadenk.

Het leven gaat toch niet in een rechte lijn. Het is meer als Ikea-meubels zonder handleiding: je denkt dat je het snapt, en ineens hou je een schroef over en staat de kast scheef. Maar je leert ervan, toch?

Alles wat ik heb meegemaakt was een les. Een wijze les, in een glitterjasje van chaos. En uiteindelijk gaat het er niet om wat je meemaakt, maar of je er later om kan lachen (of huilen met mascara).

Adios, adio – storyofmylife.-professioneel struikelaar, parttime filosoof, fulltime chaoot. – als momandwife