Deel 4 van “ een bekende uit het verleden”

Wat gebeurde er vorige week –

Joris komt aan op het vliegveld en weet nog steeds niet waar de reis heen gaat. Dan ziet hij op het bord dat ze naar Hawaii gaan. Blij verrast tilt hij Omi op. Eenmaal in het vliegtuig en nadat z’n Omi z’n hand bijna fijn geknepen had gaat Omi naar de wc. Als ze terug komt ziet Joris dat z’n Omi lijkbleek is alleen Omi verteld niet wat er aan de hand is. Wat zou dit betekenen voor hun reis.

De schaduw van het mysterie…

Na haar toiletbezoek was de spanning bijna tastbaar in de cabine. Omi zat in een hoekje, haar gezicht bleek en haar ogen hadden een verloren, onrustige blik. Joris boog bezorgd naar haar toe. “Wat is er, Omi? Ben je niet lekker?” vroeg hij zacht, terwijl hij haar aarzelende stem probeerde te begrijpen.

“Ja, ja… wel,” mompelde ze, maar haar toon was verward en licht bevend. Joris kon het niet laten: “Het lijkt wel alsof je een spook hebt gezien.”

Omi aarzelde, haar lippen bewogen traag. “D… d… dat heb ik ook…” Haar woorden stokten en een koude rilling trok langs Joris’ rug. Hij begreep er niets van en besloot even richting het toilet te gaan, in de hoop te ontdekken wat zij had ervaren.

In de rustige leegte van het toilet vond hij niets bijzonders, geen enkele aanwijzing van iets onverklaarbaars. Terug in de cabine zag hij dat Omi nog steeds met een vage, angstige uitdrukking zat. “Omi, wat is er nou?” vroeg hij zachtjes.

Ze staarde voor zich uit, haar stem kraakte toen ze mompelde : “Dit kan niet… dit kan niet. Dit is… onmogelijk, onmogelijk.”

“Wat is onmogelijk, Omi?” drong Joris aan, maar ze verzonken in een stilte, haar blik verloren in een verre herinnering.

De altijd zo sterke Omi leek nu compleet verward; haar woorden waren versnipperd en haar hele wezen leek in de war. Gelukkig kondigde de piloot aan dat ze binnenkort zouden landen, en Joris voelde even een sprankje opluchting.

Eenmaal geland, haalde Omi hun bagage op en wachtte geduldig tot ze mochten uitstappen. Joris merkte dat ze constant naar voren keek, maar hij kon niet zien op wie of wat haar blik was gericht. Terwijl ze samen door de gang liepen, leek er langzaam weer kleur in haar gezicht terug te komen, alsof de realiteit haar geleidelijk herstelde.

“Gaat het weer, Omi?” vroeg Joris voorzichtig.

Omi keek op, even helder, en zei: “Ik dacht dat ik iemand uit het verleden zag… maar ik heb me vast vergist. Dit kan echt niet.”

“Oké, wie zag je dan?” vroeg Joris, zijn stem vol hoop op een verklaring.

Omi schudde haar hoofd. “Oh, niemand die je kent. Het is van heel lang geleden…” Haar stem loste bijna op in de stilte.

Joris zuchtte diep en probeerde de spanning van het moment van zich af te laten glijden. “Laten we dan maar genieten van onze vakantie hier in Hawaï. Daarvoor zijn we toch hier?” zei hij zachtjes.

Met een trage, doch bevestigende knik fluisterde Omi: “Ja. Het spijt me, Joris. We gaan er iets moois van maken deze week. We hebben het druk, maar ik wil dit vergeten en gewoon met jou genieten van onze vakantie.”

Terwijl ze samen de luchthaven verlieten, voelde Joris de schaduw van het mysterie nog nazinderen, maar ook de belofte van een nieuw begin. Ondanks de onverklaarbare gebeurtenis besloten ze hun avontuur in Hawaï te omarmen, hopend dat de warmte van de zon en de rust van de oceaan hun harten zouden helen.

Adios. Adio storyofmylife denkend aan hoe het verhaal gaat aflopen maar ook als momandwife

Wordt vervolgt!

Pagina’s: 1 2